امیدوارم لحظات خوشی را پیش روی داشته باشین.

واقعا شرمنده که چند وقته نتونستم آپ کنم. آخه خودتون میدونین کنکوره و صد هزار تا درد سر...!

الان هم که وقت کردم آپ کنم بخاطر اینه که امتحانا تموم شده منم چون گل کاشتم گفتم یه سری هم به وبلاگ بزنم.

از کامنتهای پر مهرتونم سپاسگذارم. البته من این همه نیستم! و اینها همه لقب است نه اسم!

راستش دیگه کمتر وقت میکنم شعر بخونم و گلچین کنم. باید ببخشید!

پیشاپیش هم شهادت حضرت سید الشهدا حضرت امام حسین رو هم تسلیت میگم.

راستش در قدیم این مراسم عزاداری واسه ی سیاوش برگزار میشده که به سیاوشون یا سو و شون معروف بوده که میرفتن زیر درخت گیسو و سوگواری میکردن. و............

اگه وقت کردم حتما داستانشو واستون تعریف میکنم....

با سخنی از شیخ اجل به پایان میبریم:

دوش مرغی به صبح مینالید.................رنج عقلم ببرد و طاقت هوش

یکی از دوستان مخلص را....................مگر آوای من رسید بگوش

گفت باور نداشتم که تو را.....................بانگ مرغی چنین  کند مدهوش

گفتمش شرط آدمیت نیست..................مرغ تسبیح گوی و من خاموش!

به خدا میسپارمتون. خداحافظ

ناکسی گر برکسی بالا نشیند عیب نیست.........جای چشم ابرو نگیرد گرچه او بالاترست

دود گر بالا رود خود کسر شان شعله نیست........روی دریا خس نشیند قعر دریا گوهر است

شست و شاهد هر دو دعوای بزرگی میکنند.......پس چرا انگشت کوچک لایق انگشتر است؟

کره اسب از نجابت در تعاقب میرود....................کره ی خر از خریت پیش پای مادر است

دوستان گلی که نظر میدن لطف کنن میل یا آیدی بدن تا درباره ی مسائل و نظرات با هم بیشتر صحبت کنیم.

از نظرهاتون هم یک دنیا ممنونم.

(دکتر شریعتی)

نماند همی نیک و بد پایدار................... همان به که نیکی بود یادگار

بناهای آباد گردد خراب.....................زباران و از تابش آفتاب

پی افکندم از نظم کاخی بلند............. که از باد و باران نیابد گزند

تا حالا به کدومش عمل کردیم؟

اگه یکی . روزی از ما پرسید که بعنوان یک ایرانی چه کاری برای فرهنگ و ادب انجام دادی ؟ چی می خوای جوابشو بدی..؟؟ منکه از خجالت روم نمیشه سرم و بالا کنم....! در کنار این موسسه هایی که دارن  زبان فرزندان فردوسی رو آموزش میدن... چرا یه موسسه آموزش زبان فارسی در کشور نداریم؟؟؟؟؟

همه ی ما فکر میکنیم زبان فارسی رو میفهمیم.....ولی.........!

قدرتمندترین مردمان اونایی هستن که میتونن فرهنگ و زبانشون و در شرایط مختلف تاریخی نگه دارن! اینچنین ملتهایی هرگز نابود نمیشن..!

نابودی در از بین رفتن نیست.......در فراموش شدن است!

کدوم ملت و فرهنگی رو میشناسین که به اندازه ی ادب فارسی غنی باشه؟؟؟؟

کجای دنیا آثاری مثل:مثنوی . بوستان. گلستان. منطق اطیر و.... که اگه بخوام همشون و بگم فکر نکنم عمرم بهم اجازه بده!!!!!

ولی افسوس که بیشتر این آثار دست نخوردست......البته برای بعضیها که دنبال ادبیات هستن این درهای دریای دری واقعا مایه ی مباهات و افتخاره!

جمال در نظر عشاق همچنان باقیست..........گدا گرش همه عالم بدو دهی گداست

پس بیاییم از همین امروز گامی راسخ در جهت تثبیت فرهنگ و ادب فارسی بر لوح قلبهایمان برداریم... تا برای همیشه جاویذ بمانیم........

اگه فرهنگ و هویت ملی ما به کمال رسید دیگه هیچ کشوری حق توهین به ایران رو نداره ....... این شعرم از حکیم ابوالقاسم فردوسی تقدیم به اونایی میکنم که ادعای مالکیت جزایر جنوبی ایران رو دارن:

ز شیر شتر خوردن و سوسمار.................... عرب را بجایی رسیدست کار

که   چرخ  کیانی    کند   آرزو ..................... تفو بر تو ای چرخ گردون تفو!

من خودم بعنوان یک ایرانی حاضرم از جان و مالم در راه وطنم بگذرم و آنچه دارم نثار این خاک پر مهر و جاوید کنم.

چو ایران نباشد تن من مباد. .................... بدین بوم و بر زنده یکتن مباد

دریغ است ایران که ویران شود . ..... ........ کنام پلنگان و شیران شود

همه سر به سر تن به کشتن دهیم ......... از آن به که کشور به دشمن دهیم

هیچ جای دنیا ایران خودمون نمیشه....پس برای حفاظت ازش تا آخرین نفس تلاش میکنیم. به امید روزی که نام ایران بر فراز بالاترین قله ی افتخار بدرخشد.

حب وطن از ملک سلیمان بهتر............ خار وطن از سنبل و ریحان بهتر

یوسف که بمصر پادشاهی میکرد..........میگفت گدا بودن  کنعان  بهتر

من عادت ندارم در وبلاگم درباره ی تاملات درونیم مطلب بنویسم.. ولی یه امروز و می خوام بر خلاف عادتام باشم.........

تو باشگاه یکی از دوستانم ازم پرسید سخت ترین جسمی رو که تا حالا شکستی چی بوده..؟ .... منم با یه حالت غروری بهش گفتم مثلا یه تخته چوب..یا آجر یا هرچیزه دیگه ای.....................

بعدش پرسید.....سخت ترین چیزی رو که میشه شکست چیه؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یخورده فکر کردم......دیدم سخت ترین چیزی رو که میشه تو دنیا شکست.....دل ه....چون شکستن یک دل از هر کسی بر نمیاد.....واقعا کار سختیه....... شاید آدم با شکستن یه آجر دستش درد بگیره ولی با شکستن یک دل صفحه ی قلبت تیره میشه....... انسانیتت از دست میره........آخه برای شکتن هر چیزی باید از یه سدی عبور کنی ... مثالا اگه بخوای کک تکه یخ رو بشکنی باید نیروت بیشتر از پیوند هیدروژنی مولکولهای آب باشه..........میدونم....نیروی زیادی نمی خواد...........پس کار سختی هم نباید باشه....!

ولی برای شکستن یک دل باید از سد انسانیت و جوامردی بگذری.......فکر میکنم نیروی بین فطرت انسان با جوانمردی و انسانیت باید خیلی بیشتر از نیروی هیدروژنی یا یونی یا کوالانسی یا واندروالسی باشه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ نه؟

پس چرا باید کاری کنیم که پیوند بین ذات انسان و ذات الهی شکسته شه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

تا توانی دلی بدست آور  ............................ دل شکستن هنر نمیباشد

در ضمن از کامنت های پر مهر دوستان عزیزم که بر دیدگانم منت نهادند و بنده را با نظرات گهربارشان محظوظ فرمودند کمال تشمر را دارم..... امید که از این به بعد وبلاگ بهتر شه!

فرياد

ای برادر صبر کن بر درد نیش … تا رهی از نیش نفس گبر خویش

خانه دوست کجاست؟

در فلق بود که پرسید سوار

آسمان مکثی کرد

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید

و به  انگشت نشان داد سپیداری و گفت:

« نرسیده به درخت

کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبی است

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ . سر به در می آرد.

پس به سمت گل تنهایی می پیچی

دو قدم مانده به گل

پای فواره ی جاوید اساطیر زمین می مانی

و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد

در صمیمیت سیال فضا.خش خشی می شنوی

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا . جوجه بر دارد از لانه نور

و از او می پرسی:

                    « خانه ی دوست کجاست؟»

سهراب سپهری

هدهد در باره  این که این سفر چند فرسنگ است سؤ ال کردند :

گفت مارا هفت وادی در ره   است     

چون گذشتی هفت وادی درگه است

باز ناید  در  جهان  زین  ره  کسی

نیست   از  فرسنگ آن  آگه   کسی

چون نیامد  باز کس  زین  راه  دور

چون   دهندت   آگهی  ای  نا صبور

چون  شدند  آن جایگه گم  سربه سر

کسی  خبر  بازت  دهد  از  بی خبر

و آن هفت وادی را این چنین نام برد:

هست  وادی   طلب  آغاز  کار          وادی عشق است زین پس بیکنار

پس  سیم   وادیست  آن  معرفت         پس  چهارم وادی  استغنا صفت

هست  پنجم  وادی  توحید  پاک         پس ششم وادی حیرت صعبناک

هفتمین  وادی  فقر  است  و فنا         بعد از این وادی روشن نبود ترا

در کشش افتی روش گم  گرددت        گر بود یک  قطره قلزم  گرددت

هرچیزی وقتی که زیاد شود ارزان میشود بجز ادب؟!

هرچیزی وقتی که زیاد شود ارزان میشود بجز ادب؟!

(استاد شهریار...منتظر شعر کاملش باشید)

دوستان موافق از کجا جمع شوند............ این عمر گذشته از کجا باز آید؟!

(شیخ ابو سعید ابو الخیر)

هر که را  اسرار  حق  آموختند .................... مُهر کردند و دهانش دوختند

نصف اقلیمی بگیرد پادشاه  ..................... همچنان در بند  اقلیم دگر

(از گلستان سعدی)

از نصایح لقمان به فرزندش

از چهار هزار حدیث ، چهار صد نکته و از چهار صد نکته هشت مورد را فرا گرفتم :

دو چیز را هرگز فراموش نکن :

1. خدا                2. مرگ

دو چیز را زود فراموش کن :

1.بدی دیگران در حق خودت           2. خوبی خودت در حق دیگران

چهار چیز را بیش از پیش نگهدار :

   ۱. شکمت را در سر سفره مردم

   ۲. زبان را در جمع

   ۳. چشمت را در خانه دوستان

   ۴. دلت در سر نماز

(دکتر علی شریعتی)

عيب رندان مکن ای زاهد پاکيزه سرشت

که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نيکم و گر بد تو برو خود را باش

هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت

همه کس طالب يارند چه هشيارو چه مست

همه جا خانه عشقست چه مسجد چه کنشت

سر تسليم من و خشت در ميکده ها

مدعی گر نکند فهم سخن گو سرو خشت

نا اميدم مکن از سابقه لطف ازل

تو پس پرده چه دانی که که خوبست و که زشت؟

نه من از پرده تقوی بدر افتادم و بس

پدرم نيز بهشت ابد از دست بهشت

حافظا روز ازل گر به کف آری جامی

يکسر از کوی خرابات برندت به بهشت

بشنو از نی چون حکایت می کند

عشقبازان را هدایت می کند

گوید اول من شمارا سوختم

راه و رسم عاشقی آموختم

تا ببینم نقش روی خویش را

جلوه گر کردم ظهور خویش را

عشق من شد رهنماتان از نخست

تا نظام عاشقی آمد درست

در ازل من دام عشق انداختم

تا شمارا عاشق خود ساختم

گر نخواهم کی شود عاشق کسی

کی بود در عشق من صادق کسی

تا محبی نیست محبوبی کجاست؟

جاذبی گر نیست مجذوبی کجاست؟

تا تورا من لایق خود یافتم

در دلت سودای عشق انداختم

عشق اول می کند دیوانه ات

تا زما و من کند بیگانه ات

چون کنی در پیچ و تاب عشق سیر

از وجودت دور سازد یاد غیر

عشق چون در سینه ات ماوی کند

عقل را سر گشته و رسوا کند

می شوی فارغ ز هر بود و نبود

نیستی در بند اظهار وجود

عشق رام مردم اوباش نیست

دام حق صیاد هر قلاش نیست

در خور مردان بود این خوان غیب

نیست هر دل لایق احسان غیب

عشق کی همگام باشد با هئس

پخته کی با خام گردد هم نفس

عشق را با کفر و با ایمان چه کار

عشق را با دوزخ و رضوان چه کار؟

عشق سازد پاکبازان را شکار

کی به دام آرد پلید و نا بکار

زنده دلها می شوند از عشق مست

مرده دل کی عشق را آرد به دست

عشق را با نیستی سودا بود

تا تو هستی عشق کی پیدا بود

عشق می جوید حریفی سینه چاک

کو ندارد از فنای خویش باک

عشق در بند آورد عقل تو را

تا نماند در دلت چون و چرا

عشق اگر در سینه داری الصلا

پای نه در وادی فقر و فنا

عاشق دیوانه و بی خویش باش

در صف آزادگان درویش باش

کیست عاشق؟ هیچ آنهم در سراب

نیست حتی نقشی از او روی آب

از دو عالم دوست او را بس بود

غیر ازو بیگانه با هر کس بود

نیست جز معشوق در دنیای او

نیست جز سودای دل سودای او

هر چه خواهد دوست پیش او نکوست

نیست دلخواهش بجز دلخواه دوست

گر تمنای وصالت در سر است

این هوس باشد که راهی دیگر است

عاشق آن خواهد که یارش خواسته

از سر سودای خود بر خاسته

عاشقان را با من و ما کار نیست

در دل عاشق بغیر از یار نیست

عاشق شیدا نداند کیست او

هست اما در حقیقت نیست او

گفتن من عاشقم خود ادعاست

ادعایی ناروا و نا بجاست

هر که پیش یار کرد اظهار عشق

صحنه سازی می کند در کار عشق

با من و ما چند گویی عاشقی

بگذر از خود گر حریفی صادقی

هرگز از معشوق خود چیزی مخواه

بی تمنا باش حتی در نگاه

پیش رویش دیده هستی بدوز

کافری در عشق اگر هستی هنوز

جمله معشوق است و عاشق هیچ نیست

زنده معشوق است و عاشق مرده ایست

کیست معشوق؟آنکه هستی سوزدت

راه و رسم نیستی آموزدت

کیست معشوق؟ آنکه بی خویشت کند

فارغ از هر ترس و تشویشت کند

کیست معشوق؟ آنکه آزادت کند

از کمند نفس و دلشادت کند

کیست معشوق؟ آنکه گم سازد ترا

در خم وحدت بیندازد ترا

اینچنین معشوق جز حق نیست کس

در حقیقت حرف حق این است و بس

دست دل در دامنی آگاه زن

خویش را بر آتش الله زن

تا بیابی مقصد دلخواه را

رهروی جو تا بداند راه را

در پی اش با پای تسلیم و رضا

گام زن تا کعبه فقر و فنا

ورنه در بیراهه سر گردان شوی

وامدار مردم نادان شوی

اندر آن بیراهه ها غول است و چاه

هان مواظب باش دشوار است راه

بشنو از دل چون حکایت می کند

راضی از حق کی شکایت می کند

او ز تسلیم و رضا دم می زند

نی سخن از بیش و از کم می زند

شاد و خوشحال است در هر لحظه ای

زآنکه با حق است در هر لمحه ای

از جدایی دم زدن ما و من است

قرب و بعد اوصاف عقل پر فن است

دل که شد پاک از همه جای خداست

این چنین دل در درون اولیاست

دل که شد خالی ز مکر و کید نفس

کی بیندیشد ز آزادی و حبس

دل که شد دل منفعل کی می شود

از جدایی ها کسل کی می شود

دل که شد مغلوب عشق ذوالجلال

کی بود او را به غیر از حق مجال

دل که شد مفتون او بی خویش شد

بی دل است آنکس که او درویش شد

آنکه درویش است او را خواست نیست

خواست جز از مردم ناراست نیست

دل بجویید ای اسیران منی

تا رسید اندر مقام ایمنی

اینکه دل گویید این نفس شماست

روز و شب پا بسته خوف و رجاست

اینکه دل گویید نبود جز هوس

بر شما بگرفته راه پیش و پس

اینکه دل گویید عقل پر فن است

کو اسیر پنجه ما و من است

اینکه دل گویید امیال شماست

منفعل زان قول و افعال شماست

دل بود آیینه پروردگار

غیر حق در دل کجا گیرد قرار

دل بجز وحدت نبیند در عیان

فارغ است از ماجرای این و آن

چشم دل بیند به هر جا بی شکی

نیست پیدا در دو عالم جز یکی

کفر مردم پیش دل ایمان بود

زحمت مردم برش احسان بود

دل ندارد آنکه می رنجد هنوز

دل ندارد آنکه بد بیند هنوز

اهل دل را هر چه پیش آید خوش است

صاحب دل هر چه فرماید خوش است

اهل دل را نیش ناید بر زبان

نوش دارد هر چه گوید در بیان

اولین سر منزل وحدت دل است

کو رها از وادی آب و گل است

آنچه را در سینه دل کردی به نام

نیست دل هست اصطلاحی از عوام

دل ندارد حد که او بی منتهاست

زان سبب گفتند دل عرش خداست

بشنو از ساقی که غوغا می کند

مشت مستان دغل وا می کند

گوید این خلقی که مستی می کنند

در عمل اظهار هستی می کنند

های و هوشان نعره نفس و هواست

نی ز سوز دل نه از درد هواست

مست هستند از می کبر و غرور

از خم و خمخانه عشقند دور

من به هر جامی کجا ریزم شراب

باده من نیست در جو مثل آب

تا نبینم طینت آماده ای

کی به جام کس بریزم باد ه ای

در بهای قطر های از با ده ام

بایدش هستی کند آماده ام

هر که را خواهم دهم ناب صفا

اولش از ما و من سازم جدا

نشات جام من از خود بی خودیست

مستی اش زایل نگردد سر مدی است

حال بشنو قصه جمعی دغا

پیر می خوانند خود را از ریا

جمله در اندیشه طراریند

از صفا و از حقیقت عاریند

بنده نفس و هوا و ما و من

مرشد خلقند با اطوار و فن

از می خودخواهی و کبرند مست

در فریب خلق چست و چیره دست

جامشان از باده معنی تهی است

ادعاها شان تمام از ابلهی است

از ولا گویند با صد طبل و کوس

گردشان یک مشت ابله پای بوس

گر چه می دانند خود را بایزید

باطنی دارند مانند یزید

مردمی اهل هوی در بندشان

با خبر از حیله و ترفندشان

گردشان جمعند بهر جاه و مال

از کرامت قصه می گویند و حال

صحبت است از معجزات و از مقام

حیله می ورزند با افراد خام

تا عوام الناس را گرد آورند

با هزاران مکر در دامی برند

این دغل کاران اسیر شهوتند

آیت جهل و ریا و غفلتند

آری این هستان نه مست باده اند

در کمین خلق عام و ساده اند

باده من نشئه بخش غول نیست

بزم وحدت جای گیج و گول نیست

..............

آن که آید از تظاهر در نماز

نیست مست عشق و هست و او حقه باز

گر چه او تفسیر قرآن می کند

باطنا تسخیر نادان می کند

سفره اش گر هست رنگین زآب و نان

هست دست او به جیب این و آن

دیگری گر دعویش درمانگری است

در حقیقت پیشه اش ویرانگری است

لاف از درمان کور و شل زند

حرف های یاوه و مهمل زند

خود مریض است و پی درمان خلق

می کند بیمار جسم و جان خلق

دیگری سر می نماید باز گو

سر نفسانی بود نی سر هو

هر زمان که نفس تاییدش کند

کاشف سر صاحب دیدش کند

بی خبر از حیله های نفس دون

خویش را می خواند ابله ذو فنون

وآن دگر چون خویش را خواند ولی

می کند افسون به اذکار جلی

های و هو با خلق اخمق می مند

جمله را بیگانه با حق می کند

این چنین ذکری پی دود و دم است

یعنی ای مردم وجوهاتم کم است

آن یکی بیند برای خلق خواب

همچو مستان سر دهد در پیچ و تاب

که منم انسان کامل در جهان

نیست همچون من مرادی این زمان

وآن دگر پوشد به خود جامه سپید

تا که زنگار دلش ناید پدید

از تظاهر می کند اسپید دلق

تا بیندازد به دام خویش خلق

می نداند کار دل دور از ریاست

رنگ بی رنگی لباس اولیاست

یا به نام مکتب عرفان حق

می کند از قصه پر چندین ورق

تا مگر راضی شود ما و منش

مایه اصلی است نفس پر فنش

مقصد مقصود خلق بی خبر

تا که در پایش بریزد سیم وزر

گوشه ای دیگر یکی مردم فریب

دام او باشد سخن های غریب

می نشیند در بساط دود و بنگ

سادگان را می کند اینگونه رنگ

بر فلکشان می کشاند با علف

مال و جان جمله را سازد تلف

ادعا ها می کند در کار خویش

هست آنها معجز بنگ و حشیش

دیگری تا صحبت از عرفان کند

شارب مخصوص آویزان کند

اینکه هر کو نیستش تاب سبیل

کی تواند شد به راه حق دلیل

می کند گیسو رها همچون زنان

که منم صوفی کامل در زمان

نیست کس در راه درویشی مجاز

بی سبیل شارب و زلف دراز

وآن دگر داد از شریعت می زند

در نهان دم از طریقت می زند

باد اندازد به زیر غبغش

در عیان مغرور دین و مذهبش

تا که از تکفیر مفتی وارهد

هر چه او می خواهد انجامش دهد

بنده دنیاست نزد خاص و عام

گر چه از وارستگی گوید مدام

تا مگر مقبول افتد پیش خلق

در امان ماند ز زهر نیش خلق

هست سر مست ریا این حیله گر

مقصدش اغوای جمعی بی خبر

آری این مستان بری از نشئه اند

گر چه نام مست بر خود می نهند

نیستند این قوم دون دل داده ای

از خم وحدت نخورده باد ه ای

جمله از عشق الهی بی خبر

مست هستی با هزاران شو ر شر

در سبوشان باده گلرنگ نیست

باده تزویرشان جز رنگ نیست

می کنند آلوده بس پیمانه ها

با دو صد نیرنگ و با افسانه ها

جام این نابخردان خود پرست

از خرافات و دغل بازی پر است

هر چه نیرنگ و تکلف می کنند

گرچه با نام تصوف می کنند .

نیست راه حق تصوف نیست آن

ای برادر قدر عشقت را بدان

نشات حق از دغل بازی جداست

آدمیت مذهب و آیین ماست

باده ما مستیش صلح و صفاست

مایه صلح و صفا مهر و وفاست

مذهب عشق است و با تایید حق

تا ابد جاوید ماند این سبق

این غزل در دیوان شمس مولا نا آمده که به نوعی مشهورترین غزل آن دیوان است

مولانا

سیاوش کسرایی

بخال هندویش بخشم دل و دست و سر و پا را

من آنچه از خودم دارم نصیب دوست گردانم

نه چون حافظ که می بخشد سمر قند و بخارا را

(رضا امیرخانی)

زاغ که او را مه تن شد سیاه..............دیده سپید است در آن کن نگاه

(نظامی)